Σπορά
Είναι φορές
Που τα περιστέρια
Δεν κουβαλούν κλαδί ελιάς στη μυτούλα τους.
Πέντ’ έξι σποράκια αφήνουν,
Στην Τράπεζα του στήθους
Στη μεγαλοσύνη τους όμοια με θεό
Γεννήματα του έρωτα
Σαν ερωτεύεται τον έρωτα.
Κι ύστερα,
Σχολιαροπούλια
Βαπτίζουν χέρια μέσα τους
Πιτσιλώντας μ’ ήλιο και λευκά χαμόγελα
Τον αφαλό της Άνοιξης.
Και σφίγγουν τα χείλη
Κι απ των καιρών το πείσμα
Πιότερο πεισματωμένα,
Σαν όστρακα γιαλού
Να περικλείσουν τις πίκρες μ’ έκκριμα,
Λαμπρά μαργαριτάρια
Ίδια που στο λαιμό φοράμε
Σαν φυλακίζουμε κατάστηθα τους αναστεναγμούς.
Έτσι αυλακώθηκε εδώ η γη
Ίδια ρυτίδες μάνας.
Κι έμπηξαν φύτρες, απ’ αυτές
Που ταχιά
Τα ‘’αύριο’’ του κόσμου
Θα καρπίσουν.
(για τα παιδιά του ΕΝΕΕΓΥΛ ΑΙΓΆΛΕΩ,
ΤΟΜΕΑΣ ΓΕΩΠΟΝΙΑΣ, Μάρτης του ‘21)
Παραλαβή σπόρων από περιστέρι (ταχυδρομικό), αρχές του Μάρτη.. Αποστολέας, η Τράπεζα παραδοσιακών σπόρων ”η Αυλή του Κηπουρού”, ως προσφορά στο σχολείο μας.
Μεγάλη η ποικιλία αυτών… κι ακόμη μεγαλύτερη η πρόκληση..
Έγιναν ”κτήμα” των παιδιών.. μόνο χαμόγελα.. άπλετη έκφραση χαράς απλά για σπόρους… (ίσως ”πυρηνικό” στοιχείο τους) !!!
σπόροι απ τα πέρατα της γης..γέννημα θρέμμα του έρωτα σαν ερωτεύεται τον έρωτα
και ύστερα των σχολιαρόπαιδων το πείσμα.. πείσμα να γίνει αυτό που πρέπει..
αυτό που έγινε…
όπως πρέπει..
